Ik beleefde gisteren, tijdens Paaszondag, een geweldige gastronomische dag met familie. Wanneer ik om 22u het journaal uitgesteld bekijk, verdwijnt prompt mijn glimlach. Opener: ruwe beelden van 'De Belgian Supporters', een apathische beweging die – om het vriendelijk uit te drukken – op een nogal speciale wijze met rouwen omspringt. Gewoon afschuwelijk hoe zij geweld gebruikten en fascistische leuzen bulderden om op hun beurt angst te verspreiden. Hier smulde de internationale pers (en IS) natuurlijk van. 

Nog opmerkelijker is de manier waarop de politieke wereld omgaat met terreur. Vooreerst is er een interview met Brussels burgemeester Mayeur (PS, noem het maar Parti Separatiste) die meteen de reden geeft voor dit brute geweld: Vlaanderen. Hij ziet het als een politieke afrekening van het 'fascistische' Vlaanderen in naam van de burgemeester van Vilvoorde Bonte (Sp.a). Hiermee zaait ook hij verdeeldheid en woede die in deze tijden van gezamenlijke problemen (IS verdient geen angst of pijn) gemist kan worden. De boosdoener lijkt een grote 'communicatiefout' tussen Vlaanderen en Brussel te zijn. 
Daarna komt minister Jambon (N-VA) aan bod met een duidelijk standpunt: het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is verantwoordelijk voor het niet op tijd ontruimen van de metro dinsdagochtend. Hier wordt eveneens een cliché naar voren geschoven (dat van het chaotische Brussel) en wordt de polarisatie ten top gedreven. En ja hoor, opnieuw lijkt hier een communicatiefout (nu tussen de federale overheid en Brussel) 
aan de basis te liggen ...

Dit alles maakt ons land natuurlijk wel heel aantrekkelijk voor IS: we elimineren onszelf als land en maken onze Belgische samenleving instabiel.

Het respectloos politiek getouwtrek doet mijn vertrouwen in de grootste politieke partijen aan beide kanten van de taalgrens helemaal kelderen. Men vormt de perfecte voedingsbodem voor radicaliserende zaadjes om te ontkiemen tot een bos van duisternis en terreur. De baan voor extremisme ligt volledig open.

Desalniettemin wil ik op Paasmaandag een boodschap van hoop brengen. Laat ons hopen dat er enkele verlichtende of zuivere bomen groeien die licht en liefde op het duistere bos laten schijnen. Want hoop doet leven?!

Dit is een bericht van de lokale afdeling
Jong Groen Brasschaat-Kapellen