Jongeren blijken vooral te dromen van een goede job. Tegelijkertijd wordt sinds 2012  de inschakelingsuitkering voor jongeren pas na een jaar in plaats van na 9 maanden uitbetaald, voor maximaal drie jaar. De regering verkoopt deze maatregelen als activering, maar volgens ons kaderen ze vooral mooi in de hetze tegen werkzoekenden.

De legalisering van marihuana in Uruguay en Colorado, het ‘nultolerantie'-beleid van Bart De Wever in Antwerpen en de vernietiging van illegale kwekerijen zijn enkele feiten die het debat over het drugsbeleid heropenen. Politiek geëngageerde jongeren stellen vast dat de huidige maatregelen in ons land hun doel voorbijschieten.
De jonge CD&V-politici Bothuyne en Van Rompuy pleiten voor een koppeling van de pensioenleeftijd aan de levensverwachting. Maar langer werken verplichten lost de kern van het probleem niet op. De christendemocraten gaan voorbij aan de echte noden van vandaag: jobs voor jongeren en werkbaar werk.
Het terugdringen van jongerenwerkloosheid zou prioriteit nummer één moeten zijn. Hoe kunnen beleidsmakers van jongeren verwachten dat zij zich blijven engageren om te kunnen bijdragen, terwijl een grote groep steeds geweigerd wordt en constant het deksel op de neus krijgt?
De economie van de toekomst staat haaks op Ford Genk vandaag. Niet alleen omdat de rol van de wagen uitdooft, maar ook omdat werkzekerheid vooral bij de lokale economie te vinden zal zijn.

Pagina's