"Ge zoe beter..."

Kerstdag, de jaarlijkse afspraak met de familie brak weer aan. Gebruikelijk ga ik langs bij de vaderskant van de familie, in Boekhoute. Deze jaarlijkse traditie gaat altijd gepaard met terugkerende fenomenen: de roddels van Assenede, hoe het gaat op het werk en de pertinente vraag "Moet ik nog kroketjes voor iemand inleggen?"

Ik ben opgegroeid in het Meetjesland, in een landbouwersfamilie, die naar mijn mening nogal conservatief was. Alles loopt er best altijd volgens plan: naar school gaan, een diploma halen, werk vinden, een lief zoeken, samenwonen, kinderen krijgen... Vanaf iemand dat plan niet volgde, werd het waarschijnlijk 'the talk of the town'.

Tijdens de jaarlijkse Kerstafspraak bij de familie valt vaak een zin die begint met "Ge zoe beter...". "Ge zoe beter unief doen." "Ge zoe beter een huis kopen dan een appartement." "Ge zoe beter bij de CVP gaan." Telkens probeert men goede raad te geven. Raad die echter vaak vertrekt vanuit hun eigen plan en leefwereld. Raad die in mijn ogen niet echt veel helpt. Raad die mij eigenlijk soms doet denken dat ik ze teleurstel dat ik zoveel dingen niet doe, die ze eigenlijk vinden die beter zijn. Ik voel mij ook soms als een dissident in Assenede.

Toen ik op de terugweg naar Gent zat, begon ik er dit jaar verder over na te denken. Dit is niet iets wat enkel voorkomt in mijn familie. Het gebeurt natuurlijk bij enkele andere families, maar het gebeurt ook in ons beleid momenteel. "Ge zoe beter Nederlands leren" "Ge zoe beter minder flamboyant zijn." "Ge zoe beter uw hoofddoek afdoen." "Ge zoe beter geen wiet gebruiken."

Het is duidelijk, de beleidsmakers geven - volgens henzelf - goede raad. Die raad vertrekt echter vanuit hun eigen plan en leefwereld. Het is raad die - volgens mij - weinig oplossingen biedt voor de problemen waar sommige mensen tegenover staan. Gevolg: mensen voelen zich als dissidenten in hun eigen land.
Om echt mensen vooruit te helpen, zullen we eerst ons moeten verplaatsen in het plan en de leefwereld van die persoon. Dit wordt met een moeilijk woord "empathie" genoemd. Empathie is wat wij langzaamaan verliezen op deze manier. Men probeert op dit moment verschillende bevolkingsgroepen zo te stigmatiseren, zodat empathie moeilijker en moeilijker wordt.

Tijdens mijn hartelijke nieuwjaarswensen voor 2016, wens ik iedereen daarom naast de goede gezondheid, meer empathie toe. Meer inlevingsvermogen. En meer contact met uw buur, de frituuruitbater en de lokale imam.

Dries De Smet, bestuurslid Jong Groen Gent