Bart, kom uit uw bubbel!

Het was een gewone zondag. U kent het wel: koffie, een ijsje en zo ongeveer de hele familie rond tafel. De radio stond te stil of het gebabbel was te luid, alleszins de nieuwsberichten drongen niet goed door. Voor heel even afgesloten van de wereld. Tot het 19 uur journaal.  

Dat burgemeesters elkaar incompetent noemen, daar heb ik geen probleem mee.  Die mensen mogen doen wat ze niet laten kunnen. Waar ik wel een probleem mee heb, is het feit dat de leider van de grootste partij van Vlaanderen er het burgerplatform bij betrekt dat zich al wekenlang inzet voor de opvang van vluchtelingen in het Maximiliaanpark.

Tijdens mijn laatste week vakantie, heb ik mijn vrije momenten in het kamp aan Brussel-Noord gespendeerd. Mijn respect voor de mensen van het burgerplatform en alle andere NGO’s die in het Maximiliaanpark actief zijn, is enorm. Enorm omdat je eigenlijk niet kan bevatten wat dat tentenkamp is. Enkele tientallen festivaltentjes,  afgewisseld met tenten van Artsen zonder Grenzen die tot nog toe kenmerkend waren voor vluchtelingenkampen ergens ver weg. Niet op een wei in ‘the middle of nowhere’, maar in het midden van een bruisende stad. Ik zag een overheid die faalde. Faalde omdat het politieke spelletjes verkoos boven menselijkheid. Omdat het cijfers en grenzen boven mensen stelde. Gelukkig was er ook een andere kant van het verhaal. Ergens in de hele opvangchaos ontstond er een beweging die wél keek naar de mensen. Die ons terug leerde wat solidariteit is.

Het enige jammere is inderdaad dat het kamp er nog steeds is, daar volg ik de voorzitter van de grootste partij in. Maar het kamp ontruimen? Meneer de burgemeester, dat is totaal inhumaan en dat weet u. De reden is simpel: de regering waar uw partij deel van uitmaakt, slaagt er niet in voldoende opvang te voorzien en is niet bereid om het aantal registraties op te trekken. Blijkbaar zijn internationale verdragen slechts vodjes papier wanneer het op vluchtelingen aankomt. De politieke kleur van de vele vrijwilliger is in deze discussie dan ook totaal irrelevant. Donker blauw, groen, rood met witte stippen… het maakt echt niet uit. Die mensen zijn daar om te helpen waar uw staatssecretaris faalt. Niet om een politiek statement te maken, maar omdat het nodig is.

Meneer De Wever, kom uit uw bubbel, het is tijd voor actie. Ik nodig u uit om samen eens naar het Maximiliaanpark te gaan. We trekken handschoenen aan, nemen een vuilniszak en doen de ronde van het terrein. Misschien, ik hoop het, doet u dat van gedachten veranderen. Terug met uw voeten op de grond, tussen de mensen. Kijk wat er leeft en luister naar diegenen die weten wat er leeft. En laat u voor één keer niet leiden door uw ‘gezond verstand’. Ga voor een constructieve aanpak en dan vindt u in mij (en vele anderen) zeker en vast een bondgenoot. Check ook de verschillende voorstellen die de laatste maanden de kranten en sociale media bereikten. Voer bijvoorbeeld een basisregistratie in bij de Dienst Vreemdelingenzaken en dan kan u in no time terug wandelen of joggen door het park zonder opgehouden te worden door de tentjes en links ‘tuig’.

Vol goede moed trotseerde ik dinsdagochtend uw college bij professor Devos. Helaas. Meer duiding over reeds opgelaten ballonnetjes kwamen onze kant niet op. Nog meer ballonnetjes, gepolariseer en bangmakerij wel. Waarom we u blijven een platform geven voor deze weinig constructieve uitspraken, ik snap het niet. Dit is dan ook de laatste keer dat ik op iets van u reageer, meneer De Wever. En ik hoop dat anderen dit ook doen. Tot u bereid bent om samen te werken, tot dialoog over te gaan. Op dat moment kan u me vinden in het Maximiliaanpark, waar het allemaal moét beginnen: bij de mensen waarover het gaat zelf.


Stefanie De Bock, bestuurslid Jong Groen en voorzitter Jong Groen StuGent