Nieuwjaarsspeech

Er zijn zo van die leuke momenten aan het voorzitter zijn van Jong Groen. Je staat eens met een opinie in de krant, geeft de Minister van Onderwijs een tweede zit, haalt prime time met een feestje op de trein, je werkt een visietekst uit over hoe de Stad er in 2030 moet uitzien, je wacht in spanning af of Electrabel Jong Groen nu al dan niet een proces aandoet, terwijl je meer dan 40.000 mensen hebt bereikt met een leuk filmpje om dan uiteindelijk te mogen speechen voor een volle zaal van jonge enthousiaste, ecologisten -die al dat leuks mogelijk hebben gemaakt. Fantastisch toch.

Uit de jaaroverzichten heb ik geleerd dat jongeren - wij dus - zich enkel engageren voor zeer concrete dingen. De oude Tobback zou zeggen: ‘voor een fuifzaal, ja". Wel ik zal mijn best doen om van de volgende 10 minuten vuurwerk te maken. Een vuurwerk dat we vandaag samen in gang steken en op 14 oktober laten ontploffen.

We hebben daarvoor geen vuur nodig. Enkel het vonkje dat jullie stuk voor stuk meedragen. 2012 wordt dan ook jullie jaar. Jongeren werden in 2011 vaak als gemakzuchtig, egoïstisch en lui bestempeld. Want waar wachtten ze op? De doembeelden worden dagelijks aan ons opgedrongen: het gaat de verkeerde kant uit wees dus maar boos en bang!

Angst kan een trigger zijn om in actie te komen, maar angst polariseert en is vaak een open deur voor populisme. De angst die ons nu wordt opgedrongen is er een van falende banken die landen in de afgrond duwen. Van een toekomst waar we het minder goed zullen hebben. Met een vergrijzingsspook dat ons in een wurggreep houdt en ons tot de laatste druppel zal uitpersen. Een groep jongeren die zichzelf Millennials noemt springt op de kar van het vergrijzingsspook en roept op tot een clash tussen de generaties. Bij sommigen slaat de idee van een clash wel aan, het is iets zeer concreets: een kudde vette, wat oudere, zwarte schapen die op prepensioen gaat en 30 jaar profiteert van een exuberant pensioen en dan nog het lef heeft om wanneer ze ziek zijn beroep te doen op de gezondheidszorg.

Dat we ons moeten voorbereiden op de vergrijzing staat buiten kijf. Maar dat staat voor mij ver van een pleidooi voor sociale afbraak. De babyboomers zijn niet allemaal de professor De Grauwe's van deze wereld die het liefst blijven werken tot hun 80ste. Als we weten dat een niet gediplomeerde 10 jaar minder te leven heeft dan een hoger opgeleide, kunnen we die twee dan over dezelfde kam scheren? In de eerste plaats moeten we ervoor zorgen dat mensen de kans krijgen om hun loopbaan evenwichtig uit te bouwen. Moeten we langer werken, dan moeten we vooral anders werken. Er moet meer tijd zijn voor het opnemen van zorgtaken, om op adem te komen, om vooral niet uitgeblust te geraken. Je jeugd en je pensioen mogen niet de enige periodes zijn waarin je kan genieten van het leven.

Waarom zouden wij meestappen in het pessimisme van de Millenials? De idee dat onze generatie het slechter zal hebben dan de vorige getuigt van een volledig gebrek aan ambitie.

Het zullen wij zijn die met de oplossingen moeten komen. Daarom wordt 2012 ons jaar. Als 2011, zoals Time-magazine schrijft, het jaar is waarin een nieuwe generatie opstond en protesteerde, zal 2012 het jaar zijn waarin die generatie de basis legt voor een heel nieuw hoofdstuk. De basis van een ecologische samenleving. Van onderuit, van in uw straat, uw gemeente, uw stad, zullen wij de bouwstenen leggen die ons toelaten om het radicaal anders te gaan doen.

We moeten ons voorbereiden op de vergroening van de steden. Een generatie jongeren staat klaar om in geïnvesteerd te worden. Het is aan de steden aan de gemeenten om ervoor te zorgen dat die jongeren alle kansen krijgen op kwaliteitsvol onderwijs, op een job, om mobiel te zijn. Op betaalbaar en kwaliteitsvol wonen in aangename buurt.

We moeten ons als ecologisten verzetten tegen de uitbesteding van het politieke beleid. Alsof technocraten een crisis beter kunnen aanpakken dan politici. De drang om werkelijk alles uitgerekend te krijgen, om met cijfers exact te kunnen aantonen welke gevolgen een beslissing hebben, is eigenlijk ontstellend naïef. Er is geen blauwdruk. We moeten het lef hebben om onze voorstellen te realiseren. Daarom is het aan ons in 2012. Wij tonen dat er wel degelijk alternatieven zijn. Groen en Ecolo hebben bewezen dat ecologisten beter rond een onderhandelingstafel zitten dan ernaast. Een pluim voor Wouter Van Besien en zijn team om ons die geloofwaardigheid en het vertrouwen te hebben gegeven om met trots - en zonder uitroepingsteken - met onze ideeën onze groene alternatieven naar buiten te komen.

Wij ecologisten gaan dus voor een ander geluid. Laat het voor mij maar knallen in 2012. Dat het zal knallen zie ik nu al. De nieuwe gezichten weten het misschien nog niet, maar je komt binnenkort terecht in een overweldigende, meeslepende en megaplezante rollercoaster. Je zal zelf van die ‘leuke momenten' meemaken. Je komt met een groepje groot of klein uit uw kot, laat je verontwaardiging de vrije loop en je neemt op je weg tientallen andere jongeren mee. Bij gebrek aan beter teken je dan maar zelf fietspaden op straat, je stuurt persmededelingen de deur uit voor een betere ondersteuning van jeugdhuizen, voor meer plaats voor jongeren, een beter jeugdbeleid. Je organiseert debatten of je neemt er zelf aan deel. Die rollercoaster, dat zijn de gemeenteraadsverkiezingen 2012.

Dat Groen die verkiezingen gaat winnen op 14 oktober weten we nu al. We hebben dan misschien geen blauwdruk, maar Wouter Van Besien alvast wel een glazen bol. Maar het vuurwerk zal pas echt ontploffen als we er in 2012 in slagen om de status quo in vele gemeenten te doorbreken. En dat doen we niet vanop de oppositiebanken. Als we Vlaanderen en Brussel, als we België willen laten meespelen in de 21eE dan gaan we daar nu werk van moeten maken. Van Besien roept de groenen op om ambitieus te zijn. Wel, laten we die verkiezingen niet alleen winnen, maar ook het lef hebben om daarna het roer in handen te nemen.

Afsluiten doe ik met een quote van Margaret Mead, want we hoeven zeker niet te wachten:
Never depend on governments or institutions to solve any problem, all social change comes from the passion of individuals!

Ik wens jullie dus vooral de passie, het lef en de energie toe om er in 2012 samen een lap op te geven.

Bart Dhondt, voorzitter Jong Groen