Mieke Vogels, een meisje van 53

Hoeven we Mieke Vogels nog voor te stellen? Onze kersverse voorzitster legde al een mooi parcours binnen Groen! af. Vlaams minister van welzijn, gezondheid en gelijke kansen, fractievoorzitster, volksvertegenwoordiger en schepen in Antwerpen zijn slechts enkele voorbeelden uit haar politieke loopbaan. In 2007 besloot Mieke een gooi te doen naar het voorzitterschap. Met succes, want de leden beslisten om haar programma te steunen. Tijd om kennis te maken met haar voorstellen.

Peper: Allereerst wenst de Peperredactie u (laattijdig) proficiat met uw overwinning. Had u deze ook verwacht?

Mieke: Na de tour van de provincies had ik wel een vermoeden. Per provincie hoorde ik meer en meer positieve geluiden. Ik ben vooral trots op het verloop van de verkiezingen. We vreesden aanvankelijk dat de media de kandidaten tegen elkaar zou uitspelen. Gelukkig gebeurde dit niet en hadden we een mooie verkiezingsstrijd. De verkiezingen lokten een debat uit tussen de kandidaten én de leden. Prachtig om de talrijke opkomst bij iedere verkiezingsmeeting te zien.

Peper: Kunt u onze lezers even kort uw programma voorstellen? Een voorsmaakje van wat zal komen...

Mieke: Als basis voor het programma nam ik de kiesdrempel. Als politieke partij moet je wegen op het beleid. Groen! moet thema's als het milieu en armoede op de agenda plaatsen. We kunnen dit zowel doen vanuit de meerderheid als vanuit de oppositie. Groen! flirt echter voortdurend met de kiesdrempel en kan zo niets doordrukken. Als partij moeten we daarom ambitieus zijn. Tien procent van de kiezers bereiken lijkt me haalbaar.
Groen! wil vooral een hoopvol verhaal met talrijke alternatieven brengen. We moeten echter een minder elitair verhaal aanreiken. Onze woordenschat moet dichter bij de mensen aanleunen. Groen! moet daarnaast minder in de Wetstraat én meer in de Dorpstraat leven. In Brussel praatte de partij met de rondzwevende journalisten en bepaalde ze er het beleid. We vergaten echter onze militanten en leden. Zij zijn de basis én de trots van de partij. Ook zij moeten die fierheid uitademen!

Peper: Om tien procent kiezers te bereiken wenst u minder elitair en eenvoudiger te communiceren. Kunt u dit even concreet maken?

Mieke: Groen! moet mensen binnen hun persoonlijke leefwereld aanspreken. Antwerpse ziekenhuizen nemen bijvoorbeeld een derde meer kinderen op. Alle bewijzen duiden het fijn stof als schuldige aan. Ouders en grootouders zijn bijvoorbeeld betrokken in het verhaal. Ze voelen hun grenzen én de grenzen van het milieu aan. We kunnen hier ook een sociale dimensie aan geven. De VDAB heeft als kerntaak het begeleiden van werklozen. We merken echter dat er in 2007 nog meer geschorsten zijn. Zij vallen zonder inkomen en hebben weinig redmiddelen. Opvolging is onmogelijk en de sociale uitsluiting stijgt. Groen! moet hierop inspelen en voor hen opkomen. Wat ik wil vermijden is het zwaaiende vingertje. We moeten de mensen belonen en hen positief benaderen. Zo zijn we niet tegen kernenergie, maar voor hernieuwbare bronnen. Om alles te concretiseren volgt er in november 2008 een inhoudelijk congres. We moeten ons herbronnen en zoeken naar nieuwe bondgenoten. Bedrijven kunnen hier een belangrijke rol in spelen. Sommigen gebruiken reeds hernieuwbare grondstoffen en zoeken steeds naar nieuwe middelen. Zij zijn de partners van de toekomst.

Peper: Groen! wenst meer tussen de mensen te staan. Hierbij zijn de lokale militanten van uiterst belang. Hoe ziet u hun rol verder evolueren?

Mieke: Onze groene gemeenteraadsleden krijgen ieder jaar een uitstekend rapport. Alleen moeten ze meer bereiken. Onze aanwezigheid binnen de gemeentes en verenigingen moet groeien. Weten wat er leeft bij de mensen is uiterst belangrijk. Hierbij denk ik aan de projectwerking binnen Groen!. Binnenkort start binnen de partij een partijbreed project. Een mogelijk thema is ‘de wereld door kinderogen'. Een partijbreed project legt de grote lijnen vast en daarbinnen zijn nationale en lokale projecten mogelijk. Militanten en leden beoordelen een projectwerking positief. Door hun bijdrage voelen ze zich meer betrokken in het groene verhaal.

Peper: Groen! is aan herbronning toe en hier hoort vernieuwing bij. Een nieuwe generatie parlementariërs staat al klaar. Welke mogelijkheden zijn er voor de ambitieuze Jong Groen!eling?

Mieke: Voor de jongeren is de eerder besproken projectwerking cruciaal. Zij kunnen zich engageren voor bepaalde thema's. Als meisje van 53 kan ik mij moeilijker inleven. Toch denk ik in deze tijden van internet aan jongeren en hun recht op privacy. De mogelijkheden zijn talrijk in ieders leefwereld. Vooral enthousiasme en engagement kunnen Jong Groen! op de kaart zetten. Jong Groen! kan bevestigen dat wij de partij van de toekomst zijn. Vernieuwing kent natuurlijk zijn grenzen. Ondersteuning van nieuwkomers is cruciaal en betekent duurzaam omgaan met nieuw politiek talent. We moeten hun talent koesteren en niet opbranden.

Peper: Zelf pleit u voor een federaal België gestoeld op solidariteit en wederzijds respect. Volgt hieruit een nauwere samenwerking met Ecolo?

Mieke: We willen inderdaad tegen de stroom inzwemmen en met Ecolo samenwerken. Door samen te zetelen in een fractie zetten we al een eerste stap. De media bemoeilijkt dit gezamenlijke proces. Wij willen een positief verhaal brengen maar de Nederlandstalige media brengt de strubbelingen in beeld. Dat terwijl de Franstalige media vooral de goede samenwerking benadrukt. We moeten ook buiten onze grenzen kijken. Groen! is element van een internationale ecologische beweging. Samen streven we naar hetzelfde doel en dit moet ook uit de werking blijken.

Peper: Een ander thema waarop u focust is armoede. Welk standpunt neemt Groen! hierin?

Mieke: In onze samenleving nemen we steeds meer armoede waar. De leeflonen en pensioenen liggen te laag om huur te betalen. Energiefacturen zorgen voor nog meer financiële druk. De verschillende energiepremies zijn een goed begin maar onvoldoende. We merken dat slechts de hogere middenklasse de premies gebruikt. Veel mensen maken geen kans op de vergoedingen.
Paars predikte lang de actieve welvaartsstaat, een staat waarbinnen je een plek op de arbeidsmarkt moet hebben. Dit concept kent nu echter zijn failliet. Sommigen zijn niet geschikt voor de arbeidsmarkt en kennen arbeidsonzekerheid. Zo blijft de groep armen groeien en is er nog meer sociale uitsluiting. Eerder haalde ik al het inhoudelijke congres van 2008 aan. Groen! kan haar standpunt over arbeid en inkomen herzien. De partij kan terug haar steun aan het basisinkomen betuigen. Hiermee gaan we voluit voor een onthaaste en duurzame samenleving.

Peper: Het politieke landschap evolueert voortdurend maar laten we toch een blik op de toekomst werpen. Waar ziet u Groen! binnen vijf jaar?

Mieke: Een moeilijke vraag...Groen! haalt dan 7 à 8 procent trouwe kiezers. Ons ledenaantal is verdrievoudigd en elk lid is fier op zijn Groen!schap. Groen! zal vooral dé positieve trendsetter zijn.