Gezocht: regering met talent

Na meer dan vier weken begrotingsonderhandelingen was het eindelijk zover: de regeringsverklaring. Waarschijnlijk vraagt het even veel tijd om in dit akkoord een spoor van visie terug te vinden. De regering talmt. In plaats van van de nood een deugd te maken om een fundamenteel andere belastingsysteem, een stevige start voor een relancebeleid en een nieuwe visie op een loopbaan uit te werken. Di Rupo I morrelt in de marge. Een loodgieter uit een vorige eeuw riep tenminste nog op om de problemen op te lossen als ze zich stellen. Deze regering schuift de problemen vooruit.

Iedereen is het er over eens: de lasten op arbeid zijn te hoog. Werkgevers zien de Belgische loonnorm als een handicap om hier te ondernemen. Ook de bevolking vraagt massaal, zo bleek onlangs nog uit een studie van De Morgen, om een verschuiving van de lasten naar vermogen, verbruik en vervuiling zodat de lasten op arbeid kunnen zakken.

Maar nee, de regering kiest om de loonkloof met onze buurlanden aan te pakken door zonder sociaal overleg te oordelen dat alle lonen - zoals de voorbije twee jaar - ook voor de volgende zes jaar gelijk moeten blijven. Bovendien hopen ze door de indexkorf aan te passen ook nog eens te teren op de werknemers en sociaal verzekerden. Benijden we die buurlanden echt? Duitsland bijvoorbeeld, waar de minimumlonen zo laag zijn dat steeds meer werkenden toch nog in armoede leven? Wat zal België doen als de Duitsers nogmaals de lonen verlagen? Nog dieper snijden? Waar blijft Europa met een regulerende rol?

Het enige positieve aan het voorstel van Di Rupo I, is het verhogen van de minimumlonen. Jammer genoeg is het vooral die groep die het eerste slachtoffer zal zijn van de indexkorf-aanpassing die de regering wil; samen met de jongeren.
Het is duidelijk dat deze regering visie mist. Niemand durft zijn nek uit te steken om zaken aan de wortel aan te pakken. Het enige wat we onthouden van die vier weken onderhandelingen is politieke polarisering en gekrakeel voor de camera's met een lauw afkooksel van wat ooit nog ideologie en visie heette. Wie heeft daar nu een boodschap aan?

Wanneer wordt er iets gedaan aan de loonkloof tussen jong en oud? Welke plannen hebben de politieke meerderheden in ons land voor de hoge jeugdwerkloosheid? Hoe kunnen we jonge gezinnen nog stimuleren te gaan werken terwijl de kost voor kinderopvang voor velen zeer zwaar weegt? Wat met de steeds minder betaalbare onderwijskosten voor ouders?

De Obama van België laat op zich wachten. The best is yet to come?