Een regering, is dat te veel gevraagd?

Dat de toekomst van de generaties X, Y, Z en de daaropvolgende er minder rooskleurig uitziet dan deze van de babyboomers weten we al langer. Het klimaat verandert. De biodiversiteit gaat achteruit. Wij, de jongeren, zullen alsmaar langer moeten werken. Zowel om onze welvaart te behouden, als om onze pensioenen te betalen. En dat na we de pensioenen van de huidige generatie gepensioneerden betaald hebben. Jammer genoeg stopt het verhaal hier niet.

Woensdag werd het armoederapport 2010 bekendgemaakt. Jongeren blijken de meest kwetsbare groep in tijden van crisis en economische neergang. Dit hoeft niemand te verbazen. Ja, jongeren zijn kwetsbaar. Ze komen net van de schoolbanken en staan plots in een open vlakte waar ze hun weg moeten vinden. Sinds het begin van de financiële crisis in 2008 blijkt die vlakte voor veel jongeren een zoektocht in de woestijn. De desillusie moet groot zijn: na zo'n 15 jaar op de schoolbanken tot het besef komen dat er niemand om staat te springen je aan te werven. Met of zonder diploma. Jongeren hebben recht op een goede opleiding, maar evenzeer op een goede job. De verantwoordelijkheid van de regering stopt niet aan de schoolpoorten.

Alleen zie je vele politici denken: "Waar maken die jongeren zich toch druk om? De actieve bevolking krimpt en uiteindelijk zullen de werkgevers smeken om jongeren. Het werkloosheidsprobleem ligt niet bij de jongeren, maar bij de ouderen. De jongeren mogen eigenlijk van geluk spreken. Er zijn nu zelfs 8 procent minder jongeren werkloos dan vorig jaar. So what's the big deal?"

Uit cijfers voor 2008-2010 blijkt dat er 44,7% meer werkloze jongeren zijn dan voor de crisis. Dat het aantal langdurige werkloze jongeren gestegen is van 6.300 in 2008 naar 11.500 in 2010. Deze cijfers, net geen verdubbeling, zijn dramatisch. Uit het armoederapport blijkt overigens dat de eerste jaren na het afstuderen cruciaal zijn om door te stromen naar de arbeidsmarkt. Mis je die trein, dan stijgt het armoederisico enorm en krijgen we misschien zelfs te maken met een verloren generatie. Daarom is de aandacht voor jongeren belangrijk, daarom kunnen we het ons als samenleving niet veroorloven een generatie, die toevallig in tijden van crisis op de arbeidsmarkt belandt, aan z'n lot over te laten.

Dank u, politici rond de onderhandelingstafel, dank u, regering in lopende zaken. Natuurlijk kunt u geen beslissingen nemen, want u hebt uzelf gemuilkorfd tot een regering van lopende zaken. U beslist heren en dames politici om géén beleid te voeren en dus bent u verantwoordelijk voor de sociale verspilling die elke dag plaatsvindt.

Alle goede bedoelingen ten spijt van de Koninklijke bemiddelaars en de partijvoorzitters die nu al 176 dagen "onderhandelen". Aan de pokertafel ontbreekt één speler en net die zal de rekening mogen betalen: de jongeren. Jaarlijks betalen we zo'n 11 miljard aan intrestlasten. De staatsschuld loopt gestaag op en ook de rentevoeten beginnen te stijgen. Hoe langer we wachten hoe groter de financiële kater zal zijn.

Voor Jong Groen! is het genoeg geweest. Wij eisen een regering. Een regering die niet van crisis naar crisis holt en ter meerder eer en glorie van de creatieve destructie een generatie jongeren wegpokert. Een regering die de financiële economie weer binnen de grenzen van de realiteit brengt. Een regering die een antwoord biedt op onze vraag naar kwaliteitsvolle jobs. Geen interimjob die weggeveegd wordt van zodra de wind draait en geen garantie biedt op een duurzame loopbaan. Een regering die ons niet zowel het pensioen van de huidige gepensioneerden als ons eigen pensioen laat betalen. Een regering die onze toekomst veilig stelt door om te schakelen naar een groene economie en groene jobs. Een regering die het bekvechten achter zich kan laten en de grote uitdagingen van onze maatschappij aanpakt.

Wij aanvaarden niet dat ons op het einde van de rit de zwartepiet wordt doorgeschoven.

Bart Dhondt
Voorzitter Jong Groen!

Thema: