Moeder en zoon, al eeuwenlang een veel besproken relatie. Peper bezocht dergelijk groen duo voor een interview. We zoomen in op een moeder en een zoon met dezelfde politieke overtuiging. Annemie Maes, Brussels Parlementslid voor Groen! en haar zoon Simon, actief bij Jong Groen!, ontvingen ons met open armen.

Simon, hoe is het om een moeder te hebben die zo actief is bij Groen! en nu ook parlementslid is?

Simon: Ik ben wel trots, natuurlijk. Nu ik zelf actief ben binnen Jong Groen! is het wel leuk dat mensen me snel kennen omdat ik ‘de zoon van' ben. Dat heeft soms ook nadelen, het is minder leuk als ze daardoor je eigen naam niet onthouden.

Annemie, hoe is het om te zien dat Simon zich engageert voor Jong Groen!?

Annemie: Dat is fantastisch. Ik had het nooit verwacht, ik heb mijn kinderen ook nooit in die richting geduwd. Het is fijn dat hij zich interesseert voor iets waar ik zelf ook in geloof. Ik was van jongs af actief in allerlei organisaties en ik vind engagement op vrijwillige basis belangrijk. Stiekem hoopte ik wel dat mijn kinderen iets dergelijks zouden doen, hoewel ik besef dat dat niet steeds de realiteit is. Het doet me dus veel deugd om te zien dat Simon daar uit zichzelf mee bezig is.

Welke gemeenschappelijke trekken hebben jullie en waarin lijken jullie helemaal niet op elkaar?

Simon: We zijn allebei heel koppig! Maar mama heeft iets sneller stress. Hoewel we soms wel even opvliegend kunnen zijn.

Annemie: Ik ben inderdaad meer het Italiaanse type. Wat we nog gemeenschappelijk hebben is dat we allebei zeer kritisch zijn. Simon is steeds zeer kritisch ten opzichte van wat ik doe en dat vind ik wel tof. Dat kan natuurlijk ook wel eens vervelend zijn (lacht). Die kritische geest hoop ik voor altijd te hebben. Dingen in vraag kunnen stellen houdt je wakker en jong.

Bestaat er tussen jullie een verschillende visie op sommige vlakken?

Annemie: Ik zie een verband tussen gewelddadige games en...

Simon: (onderbreekt) Mijn moeder ziet een verband tussen onderzoeken en dingen die echt zijn. Daar volg ik haar niet helemaal in. Als uit een onderzoek blijkt dat de meeste ongevallen gebeuren met mensen die vooraf een appel hebben gegeten, zijn toch niet alle appels slecht?

Annemie: Inderdaad, als uit een onderzoek blijkt dat een tiener verschrikkelijke daden stelt nadat hij of zij veel gegamed heeft, dan zeg ik: "Er is dus wel een verband tussen games en het gedrag van tieners". En dan wordt Simon boos, hij gamet natuurlijk zelf graag.

Simon: Omgekeerd geldt dat ook! Ik vond een artikel waarin staat dat veel mailen gevaarlijker is dan drugs. Mijn moeder mailt veel, dus dat moet ze dan ook maar geloven.

Wordt er aan tafel veel gedebatteerd?

Annemie: Regelmatig, ja. Dat heb ik van thuis uit meegekregen. Als er één plaats was waar we in debat gingen over allerlei mogelijke onderwerpen, dan was het de eettafel wel! Dat vond ik eigenlijk heel fijn. We kwamen niet altijd tot een vergelijk, als tiener zet je je natuurlijk af tegen je ouders. Maar hier wordt geregeld gedebatteerd aan tafel.

Simon: Tot het nieuws begint, want dan mag er niet meer gesproken worden. (grijnst) Tijdens die discussies aan tafel is mijn vader vaak moderator tussen de schreeuwende partijen...

Annemie: (onderbreekt) Schreeuwen is misschien wat overdreven... Eerder geanimeerd (lacht).

Hoe zien jullie beiden de positie van jongeren in de partij?

Simon: Ik denk dat Groen! de partij is waar jongeren het meest te zeggen hebben. De mensen in het bestuur van Jong Groen! zijn ook jonger dan bij veel andere politieke jongerenorganisaties.

Annemie: Ik was erg positief verrast tijdens de laatste campagne. Het was een plezier om zoveel dynamisme te zien en samen campagne te voeren. Groen! is een tijd erg hip geweest bij jonge mensen en daarna opeens niet meer. Maar als ik nu zie welke toffe jongeren met een frisse, kritische blik zich engageren dan denk ik: "waw!" Ik hoop dat we verder kunnen gaan op dat elan. Jong Groen! moet de peper blijven voor de partij. Natuurlijk moeten er voldoende groeikansen zijn, maar die zijn
er naar mijn gevoel wel. Het is dus zeer goed dat Jong Groen!, samen met Groen! Plus de begeleiders van de partij vormen.

Annemie, stel dat Simon actief zou worden bij Jong-VLD, hoe zou je daar mee omgaan?

Annemie: Die vraag heb ik me ook al wel gesteld. Op momenten waarop de kinderen weeral iets fout doen en je je een mislukte moeder voelt, dan denk je: "Zolang ze maar geen 4x4 rijdende VLD'er worden." Mocht het toch zo zijn, dan zou ik daar pittige discussies over hebben. Maar natuurlijk mogen mijn kinderen politiek actief zijn binnen de partij waar ze zich
goed voelen.

Simon: (grijnst) Waarschijnlijk zou je eerst een crisis krijgen.

Annemie: Waarschijnlijk (lacht), maar ik zou het wel aanvaarden. Ik ben blij dat mijn ouders me zelf ook altijd de politieke vrijheid hebben gegeven. Ik wil mijn kinderen ook die vrijheid geven, maar ze zouden toch een tegenstander van formaat aan mij hebben in discussies.

Omgekeerd: Simon, stel dat Annemie mandataris van NVA zou zijn, wat zou dat veranderen?

Simon: Dat is moeilijk in te beelden, maar uiteindelijk is ze mijn moeder en mag ze kiezen wat ze doet. Ik zou er natuurlijk kritisch tegenover staan en het niet echt appreciëren. En af en
toe er een opmerking over maken...

Annemie: Maar de kans is toch bijzonder klein hé, Simon, als je mama kent.

Simon: Een eigen partij misschien... (lacht)

Annemie: (lacht) Nee, ik ben overtuigd ecologiste van kleins af aan.

Annemie, welk advies wil jij Simon gevenbij zijn eerste politieke stappen?

Annemie: Je kan veel commentaar hebben langs de kantlijn, maar als je iets wil veranderen moet je erin stappen. Politiek is bij momenten een harde omgeving en daar moet je tegen kunnen. Als je jaloerse, onvriendelijke reacties aan je hart laat komen, moet je het jezelf niet aandoen, dat is het niet waard. Maar als je gemotiveerd en positief bezig bent met politiek, dan kan politiek fantastisch zijn.

Simon, op welke verwezenlijking van je moeder ben je trots?

Simon: Het redden van de volkstuintjes aan het UZ heeft ze goed gedaan. Dankzij mijn moeder is de bouw van een groot voetbalcomplex op een zeer mooie, groene plek, waar oude mensen rustig hun oude dag doorbrengen gelukkig niet doorgegaan.

Sien Verstraeten