Een federale regering hebben we. Warm word ik er niet van. De grootste verdienste van Di Rupo I is dat ze bestaat. De onderhandelaars stelden alles in het werk om het tekort te beperken tot 2,8 procent. Denken dat we dat tekort en de gigantische staatsschuld zullen kunnen terugdringen met alleen besparingen is nonsens. De broeksriem aanhalen is onverantwoord als daar geen duidelijk toekomstperspectief tegenover staat.

In eerste instantie moeten we een nieuwe financiële crisis vermijden. Besparen met zicht op een volgende crisis getuigt van een ongehoord cynisme. Net daarom moeten maatregelen zoals het opsplitsen van spaar- en investeringsbanken zo snel mogelijk worden doorgevoerd. Door de hervormingen in de financiële sector en de besparingen zal geld niet langer als manna uit de lucht vallen. Structurele hervormingen van onze economie dringen zich dus op.

We moeten nieuwe, groene economische sectoren stimuleren die ons voorbereiden op een toekomst van hoge energieprijzen en schaarse grondstoffen. Ecologische fiscale maatregelen zijn het instru- ment bij uitstek. Di Rupo I schrapt echter tal van maatregelen in de bouwsector die net broodnodige jobs en investeringen kunnen creëren.

Daarnaast moeten de hoge lasten op arbeid verschuiven naar lasten op kapitaal en vervuiling. Onze hoge productiviteit is een goede zaak, maar bedrijven investeren liever in nieuwe machines dan in extra jobs. Ook als een eerste stap naar een economie waar diensten belangrijker zijn dan goedkope, vluchtige producten.

Hoewel we er al veel te lang in vertoeven, moet Di Rupo I de cocon van de Belgische politiek doorbreken. We leven in een Europese Unie aan de rand van de afgrond. De demografische en ecologische uitdagingen kunnen we nooit alleen aan. Di Rupo I moet daarom niet alleen het vertrouwen in de Belgische democratie herstellen, maar voluit het democratisch deficit op Europees niveau aanpakken. Opdat ook de jonge generaties een toekomst hebben om naar uit te kijken.

Bart Dhondt, voorzitter Jong Groen