Kandidaat

Stem Elke naar het Vlaams Parlement!

3de plaats Oost-Vlaanderen

Groene Energie uit Gent

Sinds twee jaar zit ik in de Gentse gemeenteraad. Daarvoor legde ik al een parcours af. Dat startte in 1999 bij Jong Agalev tijdens een actiekamp tegen kernwapens. Van 2001 tot 2003 maakte ik van dichtbij de regeringsdeelname van Agalev mee. Toen zetelde ik in het partijbestuur en vergaderde ik wekelijks met kopstukken zoals Jos Geysels en Vera Dua.

Maar ook naast de politiek was ik zeer geëngageerd. Ik nam deel aan het Europees Sociaal Forum in Firenze, werd actief in de beweging van de andersglobalisten en zette manifestaties op het touw tegen de oorlog in Irak. Ook nu nog beperkt mijn enthousiasme zich niet tot het werk in de gemeenteraadszaal. Via de werking van Hand in Hand voel ik me nauw betrokken met het lot van de duizenden mensen zonder papieren die in Gent wonen. En als bestuurslid van de vzw SIVI 't Vindcentje zet ik me in voor de strijd tegen armoede.

Naast deze activiteiten op vrijwillige basis werk ik (4/5de om alles gecombineerd te krijgen) in de gehandicaptensector. Dat lijkt op het eerste zicht een vreemde keuze want ik studeerde geschiedenis. Maar het is de handicap van mijn broer die ervoor zorgde dat ik die beslissing nam. Ik werkte vijf jaar voor de vzw GRIP. Dat staat voor Gelijke Rechten voor Iedere Persoon met een handicap. Als beleidsmedewerker hielp ik mee met het uitwerken van standpunten, deed ik studiewerk én zette ik mijn eerste stappen in het parlement. In de wandelgangen weliswaar. Mijn job was parlementsleden te overtuigen van het belang van zelfbeschikking en inclusie van mensen met een handicap. Door dit werk ben ik al wat vertrouwd met hoe het parlement werkt. Sinds oktober 2008 ben ik de coördinator van het Expertisecentrum Onafhankelijk Leven. Dit werd opgericht door wijlen Jan-Jan Sabbe. Het doel is de emancipatie van mensen met een handicap.

Zonder teveel over mijn privé leven prijs te geven wil ik wel verklappen dat ik probeer om zoveel mogelijk naar mijn eigen principes te leven. Zo eet ik al jaren geen vlees en vis meer. Dat is niet alleen beter voor het milieu en mijn gezondheid, het is ook statement voor dierenrechten.

Groen! stemmen doe je niet voor jezelf

In een écht beschaafde maatschappij heeft iedereen dezelfde rechten: werkenden, gepensioneerden, mensen zonder inkomen, kleine spaarders, maar ook wie niet kan sparen. Ik verzet me tegen een manier van denken of een beleid dat mensen verdeelt en tegen elkaar opzet. Daarom zet ik me in voor mensen die door andere partijen gewoon vergeten worden.

Mijn programma voor de verkiezingen:

1. Armoede bestrijden en rijkdom herverdelen

• De aanpak van fiscale fraude levert de Belgische staat op korte termijn 10 miljard extra inkomsten op, en met meer moeite en tijd tot 30 miljard euro. Daarmee komt de sanering van de torenhoge overheidsschuld, de financiering van een basisinkomen, het welvaartsvast maken van de uitkeringen, etc al een stuk dichterbij.
• Alle uitkeringen moeten omhoog: zij moeten welvaartsvast zijn en boven de Europese armoedegrens komen.
• Een hogere belasting op de inkomens uit vermogen. Deze inkomens worden veel minder zwaar belast dan bijvoorbeeld de inkomens uit arbeid. Nu lijkt het wel alsof enkel de gewone mensen belastingen betalen.

2. Meer tijd voor elkaar door een arbeidsherverdeling.

We moeten op een fundamenteel andere manier gaan kijken naar de relatie tussen werken en geld verdienen. Ook de niet-betaalde arbeid moeten we een volwaardige plaats geven: zorg voor zieke familieleden of vrijwilligerswerk bv. Dat doen we door er geld en tijd voor vrij te maken. Iedereen heeft recht een gezond evenwicht tussen werk, gezin en vrije tijd. Mensen moeten de kans krijgen om hun werktijd beter te spreiden over de loopbaan. Omdat levenskwaliteit primeert. Vandaar het voorstel om 32 uur per week te werken. Iedereen krijgt de kans om 32 uren te werken mét behoud van sociale rechten. Het loonverlies door minder werken wordt gecompenseerd met een basisloon. Zo leidt niemand loonverlies, maar hebben we wel meer tijd.

3. Investeren in zorg op maat

Om de wachtlijsten in de zorg en hulpverlening weg te werken moeten we niet alleen maar inzetten op meer plaatsen en op het uitbreiden van de huidige voorzieningen. De wachtlijsten kunnen maar verdwijnen als we ook werk maken van een samenleving waar andere waarden en normen gelden, en waar echt wordt ingezet op inclusie. Bovendien moet de zorg vraaggestuurd worden in plaats van aanbodsgestuurd. De welzijnszorg moet minder een zaak worden van grote instellingen en meer een zaak van zorg op maat. Dit betekent dat de financiering persoonsgebonden moet gebeuren. Persoonsgebonden financiering wil zeggen dat de financiële middelen - nodig om de zorg of hulpverlening te organiseren - niet aan de voorziening maar wel aan de zorgvrager gegeven worden. De zorgvrager of zijn of haar vertegenwoordiger heeft zo de regie van de eigen zorg of hulpverlening mee in handen.

Groen! realiseerde in de periode 1999-2003 de persoonsgebonden financiering in de sector voor personen met een handicap. Vandaag kunnen 1.500 mensen dankzij een persoonlijk assistentiebudget een assistent aannemen om hen te ondersteunen bij de activiteiten van het dagelijkse leven. De overgrote meerderheid van de personen met een handicap echter krijgt de zorg nog altijd via een toegewezen plaats of bed in een voorziening. In 2002 werd het decreet op het persoonsgebonden budget goedgekeurd. Met het persoonsgebonden budget kan een persoon met een handicap niet alleen een persoonlijke assistent aanwerven hij of zij kan zelf de volledige zorgregie in handen nemen. Rekening houdend met het eigen netwerk van mantelzorgers, kan hij of zij verschillende vormen van zorg combineren en deze veranderen naarmate de behoeften veranderen. De persoon met een handicap kan ook zelf zorg inkopen in de bestaande voorzieningen, en kan dus blijven kiezen voor de opvang in de voorziening.

4. Betaalbaar wonen en thuisloosheid aanpakken

Er moeten minimum 75 000 nieuwe sociale huurwoningen bijkomen. Daarnaast komt er een maximumfactuur voor de huur. Wonen is een grondrecht en dus mogen we de woonmarkt niet overlaten aan de privé-sector. Leegstand en speculatie pakken we streng aan.

Ondanks het feit dat Vlaanderen een van de welvarendste regio's is in Europa, komt thuisloosheid toch nog veel voor. Jaarlijks vangen de centra algemeen welzijnswerk zo'n 10.000 thuislozen op. In Gent steeg het aantal gebruikers van de acute nachtopvang het afgelopen jaar met 40%. Dit probleem overstijgt het lokale niveau. Maar er is geen Vlaams actieplan ter voorkoming en bestrijding van thuisloosheid. Zo'n actieplan is nodig want thuisloosheid is niet alleen een woonprobleem. Het heeft ook te maken met het verlies van relaties, werk en inkomen. Daarom moet er een actieplan tegen thuisloosheid komen in overleg met de hulpverlening en met de federale en lokale overheden. Dit actieplan moet volgende doelstellingen nastreven:

• Niemand mag nog tegen zijn of haar wil op straat moeten overnachten bij gebrek aan voldoende opvang.
• Niemand mag langer dan nodig in opvangcentra verblijven bij gebrek aan doorstromingsmogelijkheden naar betaalbare huisvesting.
• Niemand mag uit een instelling ontslagen worden zonder een oplossing voor zijn of haar woonsituatie.
• Het moet voorkomen worden dat mensen door uithuiszetting op straat komen.

5. Gelijke kansen

De liberalen beweren zeer gemakkelijk dat armoede en ongelijkheid de schuld is van individuen terwijl je niet naast de structurele uitsluiting van sommige groepen kùnt kijken. Discriminatie bestaat in hun ogen niet, sommigen gaan zover dat ze het niet eens meer willen benoemen. Een gelijke kansenbeleid met aandacht voor personen met een handicap, gender etnische diversiteit en de positie van holebi's blijft bittere noodzaak.