Kandidaat

Mijn Groen!-verhaal begint bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 en is dus eigenlijk nog maar enkele gerecycleerde bladzijden oud. Maar het is misschien omdat het een idee is dat lang heeft zitten broeden dat de eerste bladzijden tamelijk vlot schrijven.

Ik ben altijd al 'buitengewoon' geinteresseerd geweest in het milieu en politiek. Bij de scouts nam ik op wandeltochten vuiniszakken mee om bermafval te verzamelen, als 10 jarige was ik verkocht aan Seabert, maakte ik spandoeken en marcheerde met spandoek en in Captain Planet tenue door de buurt om geld op te halen voor Greenpeace. Leuk om eraan terug te denken, maar eigenlijk is er weinig veranderd. Alleen is de afvalberg samen met mij en mijn marcheergebied gegroeid. Daarom loop ik nu na vele omzwervingen kandidaat voor de Vlaamse verkiezingen.

Tussen het kostuum van nu en het masker van toen heb ik aan de UGent gestudeerd en ben ik (sociaal-)geograaf geworden. In tegenstelling tot wat veel mensen denken is dat niet enkel alle hoofdsteden, bergen of meren kennen. Het is het afvragen waarom net op een bepaalde plaats een bergketen, meer of zelfs hoofdstad ontstaat. Het woordje 'sociaal-' dank ik niet omdat men graag hoort wat ik zeg. Het verklapt een voorliefde voor socio-economische en politieke ruimtelijke structuren. Zo onderzoek ik bijvoorbeeld het effect van kunstmatige en statische politieke grenzen op een veel dynamischere maatschappij en economie.

Het is vanuit die geografische invalshoek dat ik de opeenvolging van crisissen als het gevolg zie van twee fundamentele problemen. Enerzijds is de economische koek onevenredig verdeeld waardoor de vraatzucht van enkelen verantwoordelijk is voor de honger van anderen. Anderzijds werkt de klassieke strategie niet meer van de koek jaarlijks groter maken (en met zijn allen welvaardender te worden) omdat de aarde gewoon niet oneindig veel ingredienten ter beschikking heeft. Zoals het onmogelijk is om 7 miljard mensen met de auto te laten rijden is het even onmogelijk om 7 miljard mensen elke dag een stuk vlees te bieden. Het is die geografische realiteit die de economie gisteren al heeft ingehaald.

Willen we de honger oplossen en de koek toch nog vergroten moeten we geen vervangingsingredienten (zoals bvb kernenergie) zoeken want ook die zullen ooit op zijn. We moeten het bakproces en het verdelen van de kruimels in vraag stellen! Door te beseffen dat vervuiling eigenlijk gewoon verspilling van grondstoffen is kunnen we de koek nog doen groeien en enkel vanuit gelijkheid als vaak vergeten democratische pijler kan honger uit de wereld gebannen worden. Groen! is de de enige partij dat in zijn programma steeds rekening gehouden heeft met wat ruimtelijk mogelijk is en met wat universeel toepasbaar is. Een stem voor Groen! op 7 juni is meer dan ooit een stem voor realiteitszin, voor de aarde en voor alle mensen die er wonen.